Ελλάδα – Σουηδία 2-1

Νίκη της Εθνικής μας με την αύρα του Ρεχάγκελ

Η Εθνική μας μετά το βατερλό στο Κόσοβο φιλοξένησε τη Σουηδία, την οποία ανάγκασε στη πρώτη της ήττα στον όμιλο, καθώς είχε 3 νίκες σε 3 αγώνες.

H Eθνική μας συνήθως με δυνατότερους αντιπάλους παίζει καλύτερα. Ο λόγος είναι ένας και πολύ απλός. Δεν χρειάζεται να είσαι επιστήμονας για να το αναλύσεις. Αφήνει τη πρωτοβουλία των κινήσεων στον αντίπαλο ο οποίος θέλει να παίξει μπάλα και να είναι δημιουργικός γιατί η Εθνική μας είναι μανούλα στην άμυνα. Ξέρει να περιμένει και να βρει την κατάλληλη στη στιγμή να βγει στη κόντρα να κάνει το γκολ.

Το θετικό της υπόθεσης ήταν ότι εχθές δεν έπαιξε κατ’ αυτόν τον τρόπο. Πήρε μπάλα προσπάθησε να επιτεθεί με κάτω τη μπάλα και όχι με γιόμες, Είδαμε μία εθνική να πλαγιοκοπεί είτε από αριστερά με τον Τσιμίκα είτε από δεξιά με τον Ανδρούτσο, είδαμε αυτά που δεν βλέπαμε στις προηγούμενες αναμετρήσεις της Εθνικής μας.

Όμως είμασταν και τυχεροί. Εμείς κάναμε τα γκολ, οι Σουηδοί τα δοκάρια. Και αν το πρώτο δεν είναι κλασική ευκαιρία το δεύτερο είναι από το ύψος του πέναλντι. Παρ΄ όλα αυτά δεν φτάνει η τύχη για να κερδίσεις. Πρέπει να έχεις και ικανότητα. Και αυτή την είχαμε όπου χρειάστηκε. Ο Βλαχοδήμος κατέβασε ρολά, ο Τζόλης με το που μπήκε στον αγώνα σέρβιρε το δεύτερο γκολ και στο κέντρο ο ένας καλύτερος από τον άλλον. Τι να πούμε για Ζέκα; Ο τύπος έκανε ατελείωτα χιλιόμετρα και έβαλε το κεφάλι του εκεί που έπρεπε για να διώξει το κίνδυνο από το σουτ του Φόρσμπεργκ. Ο Μπουχαλάκης; Για μία ακόμα φορά αθόρυβος αλλά ουσιαστικός. Ξέρετε πολλοί τον λένε αργό με ή χωρίς τη μπάλα, όμως το μυαλό του δουλεύει με χίλια και έτσι δεν φαίνεται αυτή η αδυναμία του. Ο Μπακασέτας; Έβαλε ένα απίστευτο γκολ συν όσα ακόμα έχει κάνει. Έκανε τους αμυντικούς της Σουηδίας να κουτουλάνε μεταξύ τους.

Και όλα αυτά σε μία βραδιά που τιμήθηκε ο Βασίλης Τοροσίδης για όσα πρόσφερε στην Εθνική ομάδα. Σε μία βραδιά που τα μάτια του Οτο Ρεχάγκελ και του Γιάννη Τοπαλίδη ήταν καρφωμένα πάνω στην Εθνική μας. Σε μία βραδιά που όλοι είχαν τελειωμένο τον Φαν Σχιπ και οι διεθνείς μας έπαιξαν και γι’ αυτόν. Σε μία βραδιά που όλα πήγαν έτσι όπως έπρεπε να πάνε.