Ο Νταρτανιάν και οι… σωματοφύλακες

O Oλυμπιακός σκόρπισε στον Σαρωνικό τον Παναθηναϊκό και κοιτάει τριάδα.

Γράφει ο Τάσος Αγραπίδης

Σίγουρα πολλοί από εσάς βλέπατε -μαζί με εμένα- τον Νταρτανιάν με τους τρεις σωματοφύλακες και την γνωστή τους ατάκα: «ένας για όλους και όλοι για έναν». Στην περίπτωσή μας δεν ξέρω αν έχουμε τρεις σωματοφύλακες όμως ο Ολυμπιακός δουλεύει για τον κόσμο του και ο κόσμος του για τον Ολυμπιακό.

Ο Ολυμπιακός φέτος έχει χτίσει στο ΣΕΦ μία σχέση αλληλένδετη με τον κόσμο του. Ο Ολυμπιακός δίνει στο κοινό του αιτία να φωνάξει (άμυνα) και το κοινό δίνει στον Ολυμπιακό αιτία να τρέξει και να σκοράρει.

Έτσι έγινε στην πρώτη περίοδο εχθές. Ο Ολυμπιακός «έσκασε» τον Παναθηναϊκό στην πρώτη περίοδο. Έμοιαζε να παίζει άμυνα ακόμα και στους Παπαλουκά, Άντιτς και Ράντζα που καθόντουσαν στις πρώτες θέσεις του γηπέδου.

Φυσικά στην άλλη μεριά του γηπέδου οι ερυθρόλευκοι είχαν στήσει πάρτι, χάνοντας όλα και όλα 3(!) σουτ στην ανήμπορη να αντιδράσει ζώνη του Πρίφτη. Ο κόουτς των «πράσινων» είχε «κλείσει» το σπίτι των ερυθρόλευκων με την ζώνη στο πρώτο μεταξύ τους παιχνίδι όμως τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο Ολυμπιακός είχε βάλει 3 τρίποντα συνολικά σε όλο το ματς, ενώ εχθές τα είχε βάλει στα πρώτα 3-4 λεπτά και τότε η ζώνη του Πρίφτη είχε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού καθώς το είχε δοκιμάσει μόλις μία φορά.

Το νούμερο

Κάποιες φορές πιάνω τον ευατό μου να σκέφτεται ένα πράγμα και μετά από μία ή δύο ώρες να σκέφτεται κάτι άλλο. Έτσι και οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού εχθές το βράδυ. Η πλειοψηφία ήθελε: «νίκη έστω με έναν πόντο για να διεκδικήσουμε τις πιθανότητές μας για την τρίτη θέση, μπας και γλιτώσουμε την Εφές».

Κατά την διάρκεια του αγώνα, μέρος των φιλάθλων του Ολυμπιακού ασχολήθηκε με ένα νούμερο (35). Καταλαβαίνω από την μία την πρεμούρα των φίλων του Ολυμπιακού να σπάσει αυτή η 35άρα όμως καλό και για τους δύο είναι που δεν έσπασε. Καταρχάς αυτή η διαφορά είναι ιστορική. Η ιστορία έχει γράψει πως αυτή η διαφορά ήρθε σε ένα παιχνίδι που ο νικητής, πήρε το πρωτάθλημα με εμφατικό τρόπο και πως ο ηττημένος ήταν στο ίδιο ή σχεδόν στο ίδιο επίπεδο ποιοτικά και αγωνιστικά. Επίσης ο Παναθηναϊκός τότε είχε παίκτες με παρελθόν και μέλλον. Παίκτες οι οποίοι κατάλαβαν τι σημαίνει αυτή η συντριβή για τον Παναθηναϊκό.

Αν έσπαγε εχθές το ρεκόρ δεν θα γινόταν και τίποτα. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού -αν εξαιρέσουμε έναν ή δύο- δεν έχουν ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον στην ομάδα. Δεν ξέρουν τι σημαίνει μία συντριβή ή ακόμα χειρότερα ένα ρεκόρ το οποίο έσπασε. Επίσης αν έσπαγε το ρεκόρ θα έσπαγε σε ένα παιχνίδι της Ευρωλίγκα στο οποίο ούτε ο νικητής κέρδισε κάτι ούτε ο ηττημένος έχασε κάτι.

Διαφωνώ με την άποψη πως αυτή η εμφάνιση και αυτή η διαφορά θα πρέπει να είναι ο λόγος για τον οποίο ο Παναθηναϊκός πρέπει να κάνει μία νέα αρχή ώστε να βρει τον χαμένο του εαυτό. Με το να κοιτάμε τι έκανε το «τριφύλλι» πριν δέκα χρόνια χάνουμε το δάσος και κοιτάμε το δέντρο. Ο λόγος για τον οποίο ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να κάνει το restart είναι η αποτυχημένη έως τώρα σεζόν. Πολύ νωρίς «έχασε» έναν από τους τρεις στόχους (Ευρωλίγκα) με αποτέλεσμα να επικεντρωθεί στις εγχώριες διοργανώσεις. Πρόσφατα έχασε και τον δεύτερο στόχο του (κύπελλο) και πλέον του μένει το πρωτάθλημα. Η κατάσταση που βρίσκεται ο Ολυμπιακός καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία δείχνει πως θεωρητικά ακόμα και το πλεονέκτημα να μην έχει θα έχει το πρώτο λόγο. Αν όμως ο Παναθηναϊκός πάρει το πρωτάθλημα κατά την άποψή μου δεν θα πρέπει να καθησυχαστεί. Θα πρέπει να γίνουν πράγματα τα οποία να τον ανεβάσουν ένα σκαλοπάτι.

Ο Πρίφτης πρέπει να «θυμώσει» περισσότερο για το δεύτερο ημίχρονο παρά για το πρώτο.

Το ξεκίνημα του Ολυμπιακού ήταν φανταστικό. Όμως δεν έτυχε. Το πιο πιθανό είναι πως πέτυχε. Μην ξεχνάμε πως στο ίδιο γήπεδο έχει κάνει παρόμοια ξεκινήματα όπως για παράδειγμα στο ματς με την Μακάμπι.

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα ήταν για δέκα λεπτά διαστημική. Καθώς έβλεπα το παιχνίδι νόμιζα πως βλέπω Game 7 σε τελικούς NBA, με την ένταση που έβγαζε ο Ολυμπιακός. Ο Παναθηναϊκός ήταν ανήμπορος στις ορέξεις των ερυθρόλευκων με το πρώτο δεκάλεπτο να κλείνει με το σκορ στο 38-13.

Εκεί ο Πρίφτης δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Απλά ο Ολυμπιακός ήταν ένα ή δύο σκαλιά πιο πάνω με την χημεία, την ομαδικότητα, τους ρόλους και έναν προπονητή που μπορεί να κάνει αλλαγές και να του βγουν να φαίνονται στο παρκέ.

Ο κόουτς των «πράσινων» θα πρέπει όμως να είναι πολύ θυμωμένος με τους παίκτες του οι οποίοι έκαναν μία προσπάθεια να κατεβάσουν την διαφορά στο δεύτερο ημίχρονο και εκεί που την κατέβασαν από τους 29 στους 14 με ένα σερί 10-25, έχασαν την διαφορά ξανά πολύ εύκολα με ένα σερί του Ολυμπιακού 18-3.

Σε αυτή την κατάσταση θα πρέπει να σταθεί ο Δημήτρης Πρίφτης και όχι τόσο στην αρχή του παιχνιδιού. Πρέπει να τον προβληματίσει το ότι όταν ο Ολυμπιακός απειλήθηκε έβγαλε αντίδραση και πάτησε ξανά το γκάζι σε μία ευθεία χωρίς να έχει κανέναν να τον εμποδίσει. Πρέπει να τον προβληματίσει πως η αντίδραση της ομάδας του δεν διήρκησε παραπάνω από 4 λεπτά.

Οι αιώνιοι είναι εκεί που πρέπει και αυτό φάνηκε

Ανεβοκατεβαίνει στην τρίτη και στην τέταρτη θέση ο Ολυμπιακός. Δεν του χαρίστηκε ωστόσο αυτή η θέση. Εκεί που βρίσκεται το δικαιούται απολύτως. Διεκδικεί ότι μπορεί να διεκδικήσει για κάτι καλύτερο από την τέταρτη θέση πράγμα που το πάλεψε και το παλεύει από την αρχή της χρονιάς. Αντίστοιχα ο Παναθηναϊκός ανεβοκατεβαίνει στην προτελευταία και τελευταία θέση.

Αυτό φάνηκε στο χθεσινό παιχνίδι, πράγμα σπάνιο για τις δύο ομάδες. Συνήθως -αυτό ισχύει σε όλα τα αθλήματα- αυτά τα ματς είναι διαφορετικά. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον νικητή και κρύβουν εκπλήξεις.

Το χθεσινό παιχνίδι ήταν η εξαίρεση στον κανόνα και κάτι που σπάνια συναντάμε.

Το fair play

Oι δύο ομάδες δείχνουν φέτος πως είναι αντίπαλοι μόνο μέσα στο παρκέ. Τι έγραψα ε;

Κι’ όμως κάτι τόσο φυσιολογικό κοντέψαμε να το ξεχάσουμε όλα αυτά τα χρόνια. Η αρχή έγινε με το χειροκρότημα των παικτών του Παναθηναϊκού, όταν ο Ολυμπιακός κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, για να συνεχίσει το όλο καλό εχθές σε δύο φάσεις.

Η μία είναι όταν ο Μποχωρίδης μαρκάρει άτσαλα τον Σλούκα και τον ρίχνει στο παρκέ. Ο γκαρντ των «πράσινων» έσπευσε αμέσως να τον βοηθήσει να σηκωθεί και να του ζητήσει συγγνώμη με τα δύο παιδιά να τα βρίσκουν (δεν είχαν χάσει και τίποτα) και το παιχνίδι να συνεχίζεται κανονικά.

Η δεύτερη είναι το «μην» του Παπανικολάου στον ΜακΚίσικ. Όλο το ΣΕΦ «απαιτούσε» επίθεση στην τελευταία κατοχή των ερυθρόλευκων για ακόμα μεγαλύτερη διαφορά απέναντι στον «αιώνιο» αντίπαλο. Ο Κώστας Παπανικολάου γύρισε στον ΜακΚίσικ ο οποίος είχε τη μπάλα και του είπε να μην επιτεθεί.

Αυτά είναι πραγματάκια που δείχνουν κάτι.

Ο Μέγας… Αλέξανδρος

Πέρα από τα αγωνιστικά είχαμε μία σπουδαία κίνηση από πλευράς Παναθηναϊκού ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες δείχνει πως κάνει «δικό» του το next big thing του ελληνικού μπάσκετ Αλέξανδρο Σαμοντούροφ.

Μία πραγματικά σπουδαία κίνηση, με το κόλπο γκρόσο να γίνεται από τον Δημήτρη Διαμαντίδη ο οποίος μίλησε με τον Σαμοντούροφ και τελικά τον έπεισε.

Με αυτή την κίνηση ο Παναθηναϊκός έχει ουσιαστικά «μαζέψει» ότι καλύτερο υπάρχει στις νέες ηλικίες του ελληνικού μπάσκετ. Το θέμα είναι πως για να ενταχθούν αυτά τα παιδιά ομαλά στο ρόστερ και αργότερα στις βασικές επιλογές του Παναθηναϊκού θα πρέπει να υπάρχει πλάνο το οποίο να έχει αρχή – μέση και τέλος και να μην αλλάζει κάθε χρόνο. Φυσικά δεν πρέπει να δημιουργηθούν προσδοκίες και να φορτωθούν με πράγματα τα οποία δεν μπορούν ακόμα να κάνουν αυτά τα παιδιά όπως με την γενιά του Χαραλαμπόπουλου.