Ο Πατρινός ηθοποιός Γιώργος Ρήγας σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση

Τον συναντήσαμε στο αγαπημένο του μέρος, όταν επισκέπτεται την Πάτρα, στα Ψηλαλώνια. Ευθύς αμέσως, μας ανέλυσε τη λέξη ηθοποιός. Κατά τη γνώμη του, το “ήθος” προσδίδει στη λέξη ένα νόημα μάλλον ουτοπικό. Αντιπροτείνει τη λέξη “έθος”, συνώνυμο της παράδοσης. Η αλήθεια είναι ότι η σκέψη και ο λόγος του κρύβουν έναν έντονα φιλοσοφημένο άνθρωπο. Σας παρουσιάζω τον Γιώργο Ρήγα.

Ε: Είστε 40 χρόνια στο επάγγελμα του ηθοποιού. Τί πιστεύετε ότι έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια;

Α: Σε αυτήν εδώ την χώρα, δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν αξία. Να είμαι ξεκάθαρος. Πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει μια οπισθοχώρηση στην ποιότητα. Πιστεύω ότι ένα λάθος που έγινε κατά το παρελθόν ήταν ότι καταργήθηκε η άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού. Δε σε κάνει η άδεια ηθοποιό, όμως αυτά τα τρία χρόνια που σπουδάζεις, έχεις να μάθεις πάρα πολλά πράγματα. Και φυσικά στα τρία χρόνια που μεσολαβούν, πολλοί μπορεί να μην έχουν το κουράγιο να συνεχίσουν. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να υπάρχει η άδεια. Και κάτι άλλο που υπάρχει, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχει κάποια διαδοχή από την παλαιά γενιά στην νεότερη. Ούτως ώστε να επωφεληθεί και η νεότερη από την εμπειρία των παλιότερων.

Ε: Κάποιες ατάκες σας έμειναν πλέον ιστορικές. Υπάρχει μάλιστα και περιστατικό με τον πρ. Υπουργό Ευ. Βενιζέλο.

Α: (Γελάει) Μου το δείξανε κι εμένα, στο ίντερνετ. Ο κόσμος έχει κατά κάποιον τρόπο “ψηφίσει”, σε εισαγωγικά, τις δημοφιλέστερες ατάκες τα τελευταία 40 χρόνια. Μέσα σε αυτές είναι δύο ατάκες που έχω πει σε δύο ταινίες. Η μία είναι από τη <<Ρόδα, τσάντα και κοπάνα>>: “Εγώ θα φύγω και θά’ ρθω του χρόνου’‘, (ξέρει ο κόσμος αυτά που είδα). Και η άλλη είναι: “Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ”. Από αυτή την ατάκα έχουν δημιουργηθεί ακόμα και μαγαζιά. Στα Τρίκαλα όπως μου είχαν πει και μου είχαν δείξει, έγινε ένα καφέ – μπαρ “Του Φευγάτου”. Αυτό το περιστατικό ήταν από μια ομιλία του Ευάγγελου Βενιζέλου στο Σύνταγμα το ’13 όταν έφυγαν πάρα πολλοί από το ΠΑΣΟΚ για να πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί υπήρχαν καρέκλες κενές, ας πούμε, και σου λέει να μη μένουν μόνες τους, να πάμε να τις ζεστάνουμε. Και είπε την φράση αυτή, που τυχαία την άκουσα και κόντεψα να πέσω από τον καναπέ από τα γέλια. Γι’ αυτούς που έφυγαν είπε ο Βενιζέλος: ”Και του φευγάτου η μάνα, δεν έκλαψε ποτέ!” Τολμώ να πω ότι μέχρι που το είπε και καλύτερα από μένα!

Ε: Τελευταία, ακούμε αρκετές καταγγελίες για διαφόρων ειδών κακοποιήσεις. Ο χώρος του θεάτρου δεν πέρασε αλώβητος. Τι θα σχολιάζατε σχετικά;

Α: Είναι όπως όλοι οι άλλοι χώροι. Γιατί αυτός τί είναι δηλα δη; Ηθικά πλασμένος; Ηθοποιός από το έθος προέρχεται. Έθος, η συνήθεια. Τα ήθη και τα έθιμα, αυτό κουβαλάει. Όχι το ήθος. Τα ήθη και τα έθιμα. Και αυτό είναι το σημαντικό.

 

Ε: Ετοιμάζετε κάτι στο προσεχές μέλλον;

Α: Δύο νέα παιδιά, μου φέρανε ένα σενάριο  κινηματογραφικό. Ετοιμάζουν και ένα τηλεοπτικό σενάριο που βασίζεται στη δεκαετία του ’80. Με ηθοποιούς που αναδείχθηκαν  και γίνανε δημοφιλείς εκείνη την εποχή. Ελπίζω όλα να πάνε καλά και τα δύο να πάρουν σάρκα και οστά.

Ε: Δεκαετία του ’80. Μία σπουδαία δεκαετία για εσάς.

Α: Για όλη την Ελλάδα. Νομίζω ότι είναι η πιο ωραία δεκαετία μετά από τη δεκαετία του ’60. Γιατί, τουλάχιστον στο δικό μας επάγγελμα, η δεκαετία του ’60, δεν μπορεί να συγκριθεί με καμμία άλλη δεκαετία, αυτό είναι γεγονός. Ωστόσο η δεκαετία του ’80, είναι αυτό που λέμε, περισσότεροι Έλληνες είχαν προχωρήσει στη ζωή. Χτίσαν σπίτια, πήραν αυτοκίνητα, εξοχικά, βάλαν καμμιά δεκαριά, δεκαπέντε περιττά κιλά πάνω τους. Είναι μία υπέροχη δεκαετία. Για μας, όχι μόνο για μένα, για όλους τους συναδέλφους της εποχής και όχι μόνο. Ο Έλληνας, απολαμβάνει μετά από τρεις δεκαετίες, μετά τον πόλεμο, μία πιο ξέγνοιαστη και καλύτερη οικονομικά ζωή.

Ε: Τί είναι αυτό που πιστεύετε ότι λείπει αυτή τη στιγμή από την Πάτρα, στον καλλιτεχνικό τομέα;

Α: Δεν την ξέρω την Πάτρα τόσο καλά για να έχω την άποψη αυτή. Αυτό όμως που ξέρω, είναι ότι η Πάτρα έχει πολιτισμό χιλιάδων χρόνων, υπέροχα θέατρα. Είχα την χαρά και την τιμή να παίξω στο ωραιότερο θέατρο, αυτό που  έχει φτιάξει ο Τσίλερ, το “Απόλλων”. Βέβαια και στο “Πάνθεον” κατά το παρελθόν. Στην Πάτρα αξίζει κάτι καλύτερο, αν και είμαστε σε μία ύφεση. Ύφεση οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, ύφεση αξιών. Είναι νομοτελειακό αυτό, έτσι γίνεται. Μια πολύ καλή εποχή ξεκινάει δύσκολα, έρχονται καλύτερες μέρες, ακόμη καλύτερες, έρχονται μετά μέρες που κανείς ξέγνοιαστα μπορεί να χαρεί τη ζωή. Αυτό θα τελειώσει, θα γίνει ο κύκλος και θα έρθει η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Ε: Είστε αισιόδοξος;

Α: Πάντα είμαι αισιόδοξος. Γεννήθηκα αισιόδοξος. Δε βλέπω ποτέ μισοάδειο το ποτήρι. Έχει να κάνει με τη βούληση των ανθρώπων και φυσικά και της πολιτικής ηγεσίας, που πρέπει να είναι αντάξια, να δώσει το παράδειγμα και να χαράξει με άξιους, έντιμους και ικανούς -το τονίζω- ικανούς ανθρώπους την πορεία. Δεν χωράνε άλλοι μαθητευόμενοι μάγοι, ούτε μαγικές λύσεις υπάρχουν, ούτε τίποτα. Θέλει δουλειά, δουλειά, δουλειά. Στο καλλιτεχνικό μέλλον, θα κυριαρχήσει η τεχνολογία. Ήδη έχει γίνει. Έχω δει ταινίες animation, οι οποίες είναι και εξαιρετικές, μου άρεσαν. Δε θέλω να φανταστώ ότι θα έρθει ένα μέλλον όπου δεν θα χρειάζεται πια ο ηθοποιός. Βέβαια υπάρχει το θέατρο. Και το θέατρο είναι δικό μας. Είναι μια τέχνη που γεννήθηκε εδώ, πριν 3.000 χρόνια σχεδόν και θέλω να ελπίζω ότι δε θα σβήσει ποτέ. Όμως ο κινηματογράφος και η τηλεόραση έχουν πάρει έναν άλλο δρόμο. Δεν ασχολούνται με τα κοινωνικά ζητήματα σήμερα, δεν εννοώ τα ζητήματα ομάδων, όπως έκανε ο παλιός κινηματογράφος, ο οποίος στην εποχή του λοιδορήθηκε και σήμερα τον λατρεύει όλη η Ελλάδα. Γιατί εκεί μέσα υπάρχουν αξίες. Και μια ωραία γλώσσα, η ελληνική γλώσσα, που την υποστήριξε ο κινηματογράφος, ακόμη και στις μέρες τις δικές μας. Ελπίζω να γίνουν αξιόλογα πράγματα που να αφορούν τους πολλούς.

Ε: Σας έχουν κάνει πρόταση να μπείτε στην πολιτική;

Α: Δύο φορές. Δε θα αναφερθώ σε κόμματα, απλά θα πω δεν ήταν η δεξιά ας πούμε. Οι φιλελεύθεροι, τί δεξιά τώρα; Δεν υπάρχουν για μένα σήμερα, τέτοιοι διαχωρισμοί. Η μία ήταν το 1986, αλλά εγώ τότε έκανα 3 ταινίες τον χρόνο, έπαιζα θέατρο, δούλευα συνέχεια. Και είπα, τί μπορώ εγώ να κάνω, αφού δεν έχω χρόνο. Και μου είπαν “μα δε σε θέλουμε για να δουλέψεις, απλά να έρχεσαι στις γενικές συνελεύσεις, να βγάζεις κανένα λόγο”. Τέτοια ωραία πράγματα. Και λέω, να πληρώνομαι δήλα δη από το ελληνικό δημόσιο, επί της ουσίας σα να κλέβω σε εισαγωγικά. Γιατί να το κάνω αυτό; Βέβαια το κάνανε εκατομμύρια άλλοι, τρέχοντας κιόλας. Και το κάνανε πολλοί συνάδελφοι. Και άλλη μία φορά, το 2000. Πάλι τότε δεν μπορούσα. Δεν μπορώ ξέρεις, να πω το ποίημα. Το ποίημα τί λέει; Ό, τι πει το κόμμα. Όποιο κι αν είναι αυτό. Μα η αλήθεια δεν είναι μονοπώλιο κανενός κόμματος. Μπορεί να ακούσεις σωστά πράγματα και από τον Διάολο τον ίδιο. Δεν μπορούσα λοιπόν να μπω σε αυτό το στενό παντελόνι, στα στενά αυτά παπούτσια τα κομματικά. Πάνω απ’ όλα ήθελα να είμαι ελεύθερος. Ελεύθερος Έλληνας, σκεπτόμενος, πολιτικά ενεργός και το έχω κάνει κατά το παρελθόν με το σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών και με τον δήμο (ενν. στην Αθήνα). Και ελπίζω και στο μέλλον αν μπορώ κάπου να φανώ χρήσιμος, θα είμαι διαθέσιμος. Όμως, όπως είχε πει η αείμνηστη και σπουδαία Ρένα Βλαχοπούλου: “Τώρα μ’ αγαπάει όλη η Ελλάδα, αν μπω στην πολιτική θα μ’ αγαπάνε μόνο αυτοί που είναι στο κόμμα”.

Και μια αναμνηστική φωτογραφία, μετά τη συνέντευξη!