Οι πιο κοινές ασθένειες της γάτας

Η γνώση των πιο κοινών ασθενειών που επηρεάζουν την γάτα και τα σημάδια τους, μπορεί να σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε προβλήματα πιο γρήγορα.

ΝΕΦΡΙΚΗ ΝΟΣΟΣ ΚΑΙ ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Η νεφρική ανεπάρκεια είναι συνηθισμένη νόσος στην ηλικιωμένη γάτα. Τα συχνότερα σημάδια που παρατηρούνται είναι η αυξημένη κατανάλωση νερού, η αυξημένη ή μειωμένη ούρηση και η απώλεια βάρους. Άλλα συμπτώματα είναι οι συχνοί εμετοί, η διάρροια και η μειωμένη όρεξη.

Είναι σημαντικό να γίνονται εξετάσεις αίματος στην ηλικιωμένη γάτα σας σε τακτά χρονικά διαστήματα για να ελέγχουμε τις τιμές των νεφρικών παραμέτρων. Από τη στιγμή που οι περισσότερες γάτες εμφανίζουν αναγνωρίσιμα σημάδια ασθένειας, τουλάχιστον το 75% της νεφρικής τους λειτουργίας είναι κατεστραμμένο.


ΛΟΙΜΩΞΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ

Οι λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού είναι αρκετά συχνές στην γατα και πιο συχνά σε γατάκια. Συγκεκριμένα, οι καλυκοϊοί και οι ερπητοϊοί αποτελούν την αιτία στις περισσότερες γάτες. Οι προσβεβλημένες γάτες μπορεί να έχουν πυρετό, να βήχουν, να φταρνίζονται, να έχουν έκκριμα από τα μάτια και τη μύτη και μερικές φορές μειωμένη όρεξη.

Εάν το γατάκι ή η γάτα σας παρουσιάζει κάποια από τα σημεία που αναφέρονται παραπάνω, είναι σημαντικό να το φέρετε για έλεγχο από κτηνίατρο. Πολλές φορές υπάρχουν και δευτερογενείς βακτηριακές λοιμώξεις. Η αφυδάτωση και η ανορεξία πρέπει να αντιμετωπιστεί και άλλα αίτια βήχα πρέπει να αποκλειστούν.

ΥΠΕΡΘΥΡΕΟΕΙΔΙΣΜΟΣ

Ο υπερθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται αρκετά συχνά σε μεγαλύτερες ηλικιακά γάτες. Η νόσος αυτή έχει ως τελικό αποτέλεσμα τον αυξημένο μεταβολισμό. Τα συμπτώματα που συνδέονται συνήθως με αυτό περιλαμβάνουν αυξημένη όρεξη, απώλεια βάρους, αυξημένο καρδιακό ρυθμό, ευερεθιστότητα ή υπερκινητικότητα, στρες, κακή κατάσταση στο τρίχωμα και μερικές φορές έμετους.

Υπάρχουν τρεις βασικοί τρόποι αντιμετώπισης του υπερθυρεοειδισμού κατά περίπτωση: φαρμακευτική αγωγή, χειρουργική επέμβαση και θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο. Η επιλογή της θεραπείας εξαρτάται από τις ιδιαίτερες περιστάσεις και τις ταυτόχρονες ασθένειες.


ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια σοβαρή νόσος στην γάτα και διαγιγνώσκεται αρκετά συχνά. Τα σημάδια περιλαμβάνουν αυξημένη κατανάλωση νερού, αυξημένη ούρηση, απώλεια βάρους και αυξημένη όρεξη. Ο διαβήτης γίνεται απειλητικός για τη ζωή εάν δεν διαγνωσθεί και αντιμετωπιστεί έγκαιρα. Η διατήρηση της γάτας σας σε ένα υγιές βάρος είναι ένας τρόπος για να μειώσετε τον κίνδυνο ανάπτυξης συγκεκριμένων τύπων σακχαρώδους διαβήτη.

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΟΥΡΟΠΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ

Το σύνδρομο κατώτερου ουροποποιητικού είναι εξαιρετικά συχνό στις γάτες και μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχή ούρησης και απειλητική για τη ζωή απόφραξη της ουροφόρου οδού, ειδικά σε αρσενικές γάτες.
Εάν η γάτα σας ουρεί έξω από την αμμοδόχο, φαίνεται να προσπαθεί συνεχώς να ουρήσει, κάνει συχνές επισκέψεις στην κιβώτιο άμμο αλλά παράγει μόνο μικρές ποσότητες ούρων, κλαίει ενώ προσπαθεί να ουρήσει ή έχει ορατό αίμα στα ούρα πρέπει να την προσκομίσετε άμεσα στην κλινική. Τα συμπτώματα αυτά είναι ενδείξεις αρχόμενης ή εγκατεστημένης έμφραξης ουρήθρας ή σπασμού στις αρσενικές γάτες, και αποτελεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

HIGH RISE SYNDROME – ΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΜΕΓAΛΟ YΨΟΣ

 

Οι πτώσεις μπορεί να οδηγήσουν σε κατάγματα γνάθων, διαταραχές αναπνοής (πνευμοθώρακας), διαφραγματοκήλες, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, πολλαπλά κατάγματα ακόμη και σε θάνατο. Τα ένστικτα επιβίωσης που έχει η γάτα είναι εξαιρετικά και δεν διαπράττει εύκολα “άλμα” από υψόμετρο που θα ήταν επικίνδυνο. Οι περισσότερες πέφτουν κατά λάθος. Ένα πουλί ή ένα άλλο ζώο μπορεί να είναι αρκετά ενοχλητικά για να την οδηγήσει στο να χάσει την ισορροπία της και να πέσει.

ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Γαστρεντερικά προβλήματα διαγιγνώσκονται συχνά στην γατα και μπορεί να προκαλούν οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα:
Διάρροια, δυσκοιλιότητα, έμετος και μειωμένη όρεξη.

Αμέτρητοι λόγοι μπορεί να προκαλέσουν γαστρεντερικά προβλήματα σε γάτες, συμπεριλαμβανομένων των εντερικών παρασίτων, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, μεγακολο, τροφική αλλεργία ή ευαισθησία και αλλα. Οποιαδήποτε αλλαγή στην εικόνα των κοπράνων, την όρεξή καθώς και η εμφάνιση εμετού, αξίζει μια συζήτηση με τον κτηνίατρο.

 

Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΣΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ ΓΑΤΑΣ (FIV)

Οι γάτες που έχουν μολυνθεί από ιό ανοσοανεπάρκειας αιλουροειδών (FIV) μπορεί να μην εμφανίζουν συμπτώματα για χρόνια μετά την αρχική μόλυνσης. Αν και ο ιός έχει αργή δράση, το ανοσοποιητικό σύστημα της γάτας εξασθενεί σε μεγάλο βαθμό. Αυτό καθιστά την γατα ευαίσθητη σε δευτερεύουσες λοιμώξεις. Οι μολυσμένες γάτες που λαμβάνουν υποστηρικτική ιατρική περίθαλψη και φυλάσσονται σε περιβάλλον χωρίς στρες, μπορούν να ζήσουν σχετικά άνετη ζωή για μήνες έως χρόνια πριν η ασθένεια φθάσει να προκαλέσει σοβαρότερα προβλήματα.

 

Ο ΙΟΣ ΛΕΥΧΑΙΜΙΑΣ ΑΙΛΟΥΡΟΕΙΔΩΝ (FELV)

 Ο ιός της λευχαιμίας των αιλουροειδών μπορεί να αναστείλει σοβαρά το ανοσοποιητικό σύστημα της γάτας. Είναι μια από τις πιο διαγνωσθείσες αιτίες ασθένειας καΙ θανάτου στις γάτες. Επειδή ο ιός δεν εκδηλώνει πάντα συμπτώματα, για καποιο διάστημα μετά την μόλυνση, κάθε νέα γάτα που εισέρχεται σε ένα σπίτι με άλλες καθώς και οποιαδήποτε άρρωστη γάτα θα πρέπει να ελέγχεται για FeLV.

Το FeLV εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ζώου και προδιαθέτει τις γάτες σε μια ποικιλία λοιμώξεων και ασθενειών, συμπεριλαμβανομένης της αναιμίας, της νεφρικής νόσου και του λεμφοσάρκωματος, ενός πολύ κακοήθους και θανατηφόρου καρκίνου του λεμφικού συστήματος.

 Ο ιός εκκρίνεται σε πολλά σωματικά υγρά, όπως το σάλιο, οι ρινικές εκκρίσεις, τα ούρα, τα κόπρανα και το αίμα. Μεταδίδεται συχνότερα μέσω άμεσης επαφής, αμοιβαίας περιποίησης και μέσω κοινών αμμοδόχων, πιάτων τροφής και νερού. Μπορεί επίσης να περάσει μέσα από τη μήτρα ή μέσω του μητρικού γάλακτος στα νεογέννητα. Οι μολυσμένες εξωτερικές γάτες που μαλώνουν με άλλες γάτες μπορούν να μεταδώσουν την ασθένεια μέσω δαγκωμάτων και γρατζουνιών.