Τα παιδιά είναι ευλογία. Μην τα παραμελείτε.

Eίναι εύκολο να είσαι γονιός. Το δύσκολο είναι να είσαι σωστός γονιός.

Γράφει ο Τάσος Αγραπίδης

Αφορμή αυτού του άρθρου είναι ένα περιστατικό που μόλις βίωσα σε μία παιδική χαρά της Ζαχάρως Ηλείας, που είχα πάει τη κόρη μου.

Εκεί βρισκόταν και μία μητέρα με το κοριτσάκι της, το οποίο έπαιζε μόνο του. Η μητέρα καθόταν σε ένα παγκάκι και χάζευε στο κινητό της.

Όταν η κόρη μου πλησίασε το κοριτσάκι για να το ρωτήσει αν θέλουν να παίξουν μαζί, τότε το κοριτσάκι ρώτησε τη μητέρα της. «Μαμά μπορώ να παίξω με το κοριτσάκι;» Η απάντηση της μητέρας με έκανε να πέσω από τα σύννεφα. Η μητέρα απάντησε. «Άσε με πέντε λεπτά να ηρεμήσω». Το κοριτσάκι, χαμήλωσε το κεφάλι και ήταν έτοιμο να βάλει τα κλάματα.

Προφανώς δεν ξέρω τι σκοτούρες είχε η μητέρα στο κεφάλι της αλλά θέλω να πω σε αυτή τη μητέρα, πως η κόρη της είναι ότι πιο πολύτιμο και ιερό έχει. Θα πρέπει να ευχαριστεί το Θεό που έχει το παιδί της την υγεία του και είναι καλά και θα πρέπει να ψάξει να βρει περισσότερο χρόνο για να περνάει μαζί της και να της δώσει την ανάλογη προσοχή.

Επίσης καλό θα ήταν να ρωτήσει πόσοι άνθρωποι εκεί έξω θα ήθελαν ένα παιδί αλλά για τον οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να αποκτήσουν. Να ρωτήσει τους γονιούς που είχαν ένα παιδί και το έχασαν πως νοιώθουν. Να ρωτήσει αυτούς που κάνουν οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους για να αποκτήσουν ένα παιδί πόσο χρόνο και πόσα χρήματα χαλάνε είτε για μία υιοθεσία είτε για εξωσωματικές.

Θα μου πει κάποιος, αυτή η μητέρα μπορεί να είναι μόνη της στο σπίτι, να μαγειρεύει, να καθαρίζει, να ξεσκονίζει, να βάζει πλυντήρια, να πλένει πιάτα, να, να, να…

Εγώ θα πω πως αυτά μπορεί να τα κάνει όταν το παιδί της είναι σχολείο ή όταν το παιδί της κοιμάται ή όταν κάνει κάποια άλλη δραστηριότητα εκτός σπιτιού.

Και έρχομαι εγώ να ρωτήσω. Τι είναι προτιμότερο ένα καθαρό και τακτοποιημένο σπίτι ή ένα χαρούμενο παιδί που νοιώθει τους γονείς του δίπλα του;

Το να είσαι γονιός είναι εύκολο. Η διαδικασία, γνωστή. Αντίθετα το να είσαι σωστός γονιός είναι μάλλον από τα πιο δύσκολα πράγματα του κόσμου. Πρέπει να μεγαλώσεις σωστά ένα ή περισσότερα παιδιά και με το τρόπο σου να τα κάνεις να νιώσουν την αγάπη που έχεις για αυτά. Τα παιδιά δεν θέλουν χλιδές. Αγάπη, φροντίδα και τους γονείς τους δίπλα τους θέλουν, ώστε οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά να γίνουν όταν μεγαλώσουν καλοί άνθρωποι και χρήσιμα μέλη στη κοινωνία μας.

Εγώ που γράφω αυτές τις αράδες προφανώς δεν είμαι ο καλύτερος γονιός του κόσμου. Κάνω λάθη και εγώ και πρέπει να τα διορθώσω. Αλλά σίγουρα όταν κάνεις την αυτοκριτική σου και βρίσκεις τα λάθη που κάνεις μπορείς να τα διορθώσεις.

Τα παιδιά είναι ευλογία. Μην τα παραμελείτε.